جدیدترین‌ها

خوش آمدید به انجمن رمان نویسی ستارگان رمان

دوست داری هم رمان بنویسی و هم رمان بخونی ؟

اگر میخواهی از رمانی که مینویسی کسب درآمد کنی و یا کتابی ترجمه کنی که درآمد داشته باشی ، در انجمن ثبت نام کن

همین حالا در انجمن ستارگان رمان ثبت نام کن و از دنیای رمان لذت ببر

تایپ رمان

برای شروع تایپ رمان در انجمن کلیک کنید

اطلاعیه های انجمن

برای دیدن آخرین اطلاعیه ها کلیک کنید.

آموزش نویسندگی

برای دیدن اموزش نویسندگی کلیک کنید.

  • به محفل گرم و صمیمی ما خوش‌ آمدید. انجمن رمان‌نویسی ستارگان رمان تابع قوانین جمهوری اسلامی ایران می‌باشد .از شما نویسندگان عزیز و محترم توقع می‌رود تا از رعایت نکات شئونات اسلامی پیروی کنید. در غیر این صورت رمان شما حذف خواهد شد. لطفا با دیدن هر تخلفی ما را با دادن گزارش همیاری کنید.

داستانک داستانک نامیرای پاییز | Qazaleh کاربر انجمن ستارگان رمان

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
« بسم الله الرحمن الرحیم »

نام داستانک: نامیرای پاییز
نام نویسنده: سیده فاطمه طباطبایی
ژانر: اجتماعی، تراژدی

پیشگفتار:
همه از من می‌پرسند:« نوشتن چه سود و منفعتی برایت دارد؟
نان شبت را تامین می‌کند یا خواب و خوراک این روزهایت را؟ »
جوابی نمی‌دهم چون؛ می‌دانم سکوت بهترین نشانه برای سخنان بی‌صدا و بهترین راه برای فهماندن حقایقی است که در جامعه‌ی امروزی بیان کردنش، قدرتی از جنس بازوان یک مرد، صبری از جنس دستان یک زن را می‌خواهد، در همین میان است که باید انتظار یک تنش را داشته باشیم، یک تنش و یک واکنش.
وقتی قلم به دست می‌گیرم، از دنیای خود فاصله می‌گیرم گویی؛ سوار بر اسب می‌تازانم تا به وسعتی از دشت‌های بی‌کران کلمات دست یابم و از خود دور شوم، از آه و ناله‌های دیروز،‌ گریه‌های شبانه امروز و نگاه‌های سرد و یخ زده فردا.
عاشق نوشتن را منفعت نمی‌خواهد،
باورهای جامعه امروزمان را می‌خواهد.
 

Hannaneh

مدیر ارشد + مدیر تالار ادبیات
پرسنل مدیریت
مدیر ارشد
مدیر تالار
منتقد انجمن
نویسنده برتر
مترجم
ویراستارانجمن
2/12/20
81
385
53
21
Esf
IMG_20210110_123731_339.jpg
نام خداوند قلم_
درود

1.دل نوشته های قرار داده شده در انجمن_باید_متعلق به خود شما باشند.
این مورد بررسی خواهد شد و در صورت رعایت نشدن این بند؛ تاپیک شما به بخش کافه عشاق منتقل خواهد شد.

2.لطفا از نوشتن هرگونه نوشته ای که خطر فلترینگ سایت را تهدید کند بپرهیزید.

3.از اسم های خلاقانه استفاده کنید و نام تایپک را کامل و درست وارد کنید.
برای مثال:
دلنوشته غم‌های زندگی | Narvan کاربر انجمن ستارگان رمان (درست)
دلنوشته های من *Narvan کاربر انجمن ستارگان رمان(نادرست)

4.در پست اول: نام مجموعه دلنوشته، نام نویسنده، ژانر و را قرار دهید.
*در صورت رعایت نشدن این بند ، درخواست جلد شما رد می‌شود!

5.هر پست بیشتر از ۳ خط باشد!

6.نویسنده ها می‌توانند پس از 10 پست درخواست تگ و پس از 12 پست درخواست جلد نمایند.

7.پس از به اتمام رسیدن دل نوشته ی خود در تاپیک زیر اعلام کنید.(حداقل پس از 15 پست)



اطلاعیه - درخواست اتمام آفریده‌های ادبی


.دلنوشته هایی که تک خطی هستند، هرچند نوشته با یکدیگر در یک فایل و برای دانلود روی صفحه اصلی سایت قرار می‌گیرند.

9.درصورت عدم حضور نویسنده،یا ادامه ندادن، دل نوشته به ساب بایگانی منتقل خواهد شد.

10.به هیچ عنوان، تاپیک دل نوشته ی خود را حذف نکنید! تمامی تاپیک های حذف شده بازگردانی شده و به بخش بایگانی ادبیات منتقل خواهند شد. درصورتی که تمایل به ادامه ی دل نوشته ی خود ،به هر دلیلی، ندارید؛ در تاپیک زیر لینک تاپیک دلنوشته‌ی خود را فرستاده و درخواست انتقال به بایگانی دهید.

اطلاعیه - درخواست انتقال آثار به بایگانی ادبیات


|کادر مدیریت ستارگان رمان|
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
« در میان خرابه‌ها »

کنار پدرم نشستم و به صورت چروکیده اش نگاه کردم و پرسیدم :
- پدرجان چرا همیشه سکوت پیشه می‌کنی و کلامی از زبانت جاری نمی‌شود؟
پدر به چشمان سیاه‌ام خیره شد و جواب داد:
- هیچ‌وقت نمی‌توانم آن روز را توصیف کنم! آن روز عجیب و دلگیر را که دیدگاه مرا به زندگی تغییر داد .
با تعجب به او خیره شدم و پرسیدم :
- از چه روزی سخن می‌گویی پدر !
پدر با دستان خود مرا به آغوشش دعوت کرد و در حالی که سرم را نوازش می‌کرد پاسخ داد :
- سال‌ها پیش، زمانی که جوان بودم و جاهل؛
برای ترساندن یکی از دوستانم روانه‌ی خرابه‌ای که در آن طرف شهر قرار داشت رفتیم
اما، هیچ کدام از آن ها جرئت ورود به داخل خرابه را نداشتند .
آغو*ش گرم پدر سخنانش را همانند، « ملودی خاص» که از گرامافون پخش می‌شد لذ*ت بخش جلوه می‌داد، با سکوت من پدر ادامه داد:
- وارد خرابه شدم اما، نه خبری از روح بود و نه سیاهی! فقط یک دخترک بیست ساله‌ای که روی زمین دراز کشیده بود و ناله می‌کرد.
با تعجب به پدر خیره گشتم و پرسیدم :
- خب آن دخترک! چه بلایی به سرش آمده بود؟
پدر با غمی فراوان به چشم هایم خیره گشت و در جواب گفت:
- آن دخترک مریض بود اما، یک فرزند داشت؛ که خیلی آرام خوابیده بود.
طولی نکشید که آن دخترک به خواب ابدی فرو رفت و دخترش شد
« آهوی تیزپای من »
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
« رویای شیرین »

دستم را روی پیشانی‌اش گذاشتم تا دمای بدن او را چک کنم، حال خوشی نداشت و مدام سخنی را زیر ل*ب زمزمه می کرد.
صدای انفجار از صدها مایل آن طرف‌تر به گوش می‌رسید و مردان از آن طرف به این طرف می‌دویدند،
زنان و بچه ها در گوشه‌ای پناه گرفته و ما بقی هم مشغول درمان آسیب دیدگان بودند.
بیمار دست مرا محکم گرفت و فشرد، با تعجب به دستان زخمی و بریده‌اش خیره گشتم و گفتم :
- حالت خوب می شود سرباز! نگران نباش
سرباز با حالتی عجیب و دلگیر دست مرا نوازش کرد و پاسخ داد :
- حدس تو چیست! آیا راه چاره‌ای برایم مانده است؟
از شنیدن حرفش دل سرد گشتم و نگاهم ثابت ماند بر روی زمین، اشک هایم همانند؛ آب رودخانه ها جاری شدند.
گویی سیل عظیمی به راه افتاده بود. دست مرا محکم‌تر از قبل فشرد و پاسخ داد :
- می شود در آخرین لحظاتم از «خانه‌ی رویایی‌ام» سخن بگویم؟
پاسخ دادم :
- آری! چرا نشود؟ دوست دارم بدانم کجاست این خانه ی رویایی‌ات.
اشک هایش از روی گونه های خونین اش جاری شد و در حالی که به سقف چادر خیره شده بود ادامه داد :
- کنار شومینه نشستم و در حالی که خورشید، دست نوازشش را بر روی صورتم می کشد ... .
سلفه هایش عادی نبودند و سی*نه اش تحمل این درد را نداشت، اما می‌خواست که ادامه دهد! به او نگاه کردم و گفتم :
- خودت را خسته ن*کن! تو به استراحت نیاز داری.
با مهربانی به چشم‌هایم خیره شد و ادامه داد :
- و دخترم را، در آغو*ش می گیرم و...و موی سرش را نوازش می کنم. ای کاش بداند که چه قدر دوستش دارم. چه قدر!
دستش را گرفتم و بر روی شکم خود قرار دادم، در حالی که موی سرش را نوازش می کردم پاسخ دادم :
- خودش می‌داند ...
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«یرسینیا پستیس »


دکتر به سمت من آمد و در حالی که نگاهش، با چشمان سربازهای زخمی و بیمار گره خورده بود گفت:
- وضعیت بقیه‌ی بیماران در چه حالی است؟
برگه ی وضعیت را به سمت او گرفتم و پاسخ دادم:
- حال هیچ کدام از بیمارها خوب نیست! اگر تا آخر هفته کاری نکنیم؛ کنترل اوضاع از دستمان خارج خواهد شد.
دکتر با پریشانی روی صندلی‌اش نشست و پاسخ داد:
- تشخیص تو این است؟
با سرافکندگی سرم را به پایین انداختم و در پاسخ گفتم:
- بلی! این است.
دکتر دستی به موهایش کشید و با عصبانیت گفت:
- این جنگ لعنتی! کی تمام می‌شود؟ خدایا خودت به دادمان برس.
از جایش برخواست تا از اتاق خارج شود،
قبل از خروج به من خیره شد و لبخندی زد و گفت:
- این‌جا منتظر باش تا برگردم!
نمی‌دانستم این آخرین باری است که او را خواهم دید! آخرین بار.
همه یک نشانه ی بیماری را از خود بروز می دادند و الان زمان دشواری برای تشخیص بیماری بود.
جنگ از یک طرف، فقر و گرسنگی از یک طرف،
دزدی و غارت از یک طرف و نابودی کشور از طرفی دیگر.
خیلی ها جانشان را در راه آبادی و سازندگی کشور از دست دادند و هیچ.
سال هاست که از این موضوع می گذرد و همه چیز به طبق روال قبلی‌اش برگشته و تازه کشف شد که این بیماری اسمش چه بود!

«طاعون»
« 1903ـ 1894»
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
« آخرین بمباران »


.به سختی می‌توانستم از روی زمین برخیزم،
،بدن زخمی‌ام توان حرکت نداشت و سکوتی مطلق همه جا را فرا گرفته بود
خودم را به سمتی کشیدم و با دقت به اطراف خود نگریستم،
همه چیز نابود شده بود! همه چیز.
در افکار خود فرو رفتم،
به آخرین زمانی فکر کردم که همسرم با دخترمان از خانه خارج شد، دقیقا نیم ساعت قبل.
دخترم به من نزدیک شد و پرسید:
- مادرجان! مادربزرگ را کی خواهیم دید؟
دستی به موی سیاهش کشیدم و پاسخ دادم:
- عجله نداشته باش دخترم! امشب پیش او خواهیم بود.
دخترم با شادی جست و خیز می‌کرد و با صدای بلند شعری را که مادرم یادش داده بود، زیر ل*ب زمزمه می‌کرد.
همسرم در اتاق را باز کرد و به من نزدیک شد،
در حالی که لبخنداش را عاشقانه نثارام می‌کرد گفت:
- از پست خانه با من تماس گرفته اند! باید بروم و بسته‌ی مورد نظر را دریافت کنم.
پاسخ دادم:
- حالا می‌خواهی بروی؟ تو قول دادی که با ما بیایی!
همسرم موی سرم را نوازش کرد و پاسخ داد:
- مشکلی ندارد! من با دخترمان می‌روم و بسته را می‌گیرم؛ تا آن زمان تو هم آماده شده‌ای.
دخترمان با چشمان گیرایش به من نگاه کرد و گفت:
- می‌توانم با پدر بروم؟
ابرویی بالا انداختم و بعد از گذشت دقایقی پاسخ دادم:
-آری! می‌توانی.
لباسش را به تن کرد و همراه همسرم از خانه خارج شد،
قبل از خروج با تکان دادن دست هایش غزل خداحافظی‌اش را به گوشم رساند اما به یک باره
با انفجاری مهیب همه چیز تمام شد!

«آخرین بمباران » زندگی‌ام را گرفت تا به آخر.
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«استخوان های شکسته»


روی زمین نشستم و دستم را روی خاک سرد و گرمازده ی بیابان گذاشتم،
ستوان به من نزدیک شد و پرسید:
- فکر نمی‌کنی برای انجام این کارها هنوز بچه هستی؟
دست‌هایم را در هم می‌فشارم و نفسی تازه را استشمام می‌کنم.
بلند می‌شوم و پاسخ می‌دهم:
- لازم به نگرانی نیست! کارم را خیلی خوب بلد هستم.
نیش‌خندی زد و در پاسخ گفت:
- اما من مطمئن نیستم!
دستی به موهای به هم ریخته‌ام کشیدم و با حالتی کلافه و پریشان پاسخ دادم:
- من برای این صحبت های بچگانه به هیچ عنوان وقتی ندارم!
با قد بسیار بلنداش مقابل‌ام ایستاد،
با چشمانی پر از خشم مرا برانداز کرد و گفت:
- صحبت‌های بچگانه؟
با گستاخی تمام ادامه دادم:
- آری! همان قدر که شما کار بلد هستید، من هم کار خود را بلدم.
در این زمان،
سربازی به ستوان نزدیک شد و در گوشش سخنانی را زمزمه کرد.
ستوان مرا نگاه کرد و بعد از مدت زمان کوتاهی گفت:
- مرا دنبال کن.
با پشیمانی قدم بر روی این خاک گذاشته بودم،
سرگردان بودم و به دنبال نشانه‌ای از جانب او بودم، نشانه‌ای هر چند کوچک،
امّّا هیچ.
مدّّت زیادی را صرف پیدا ک*ر*دن برادرم کردم و حال، تنها امید من،
این‌جا بود! این‌جا.
جنازه‌ای را تازه از زیر خروارها خاک بیرون آورده بودند،
نمی‌دانم این چه احساسی بود!
گویی از ترس هم فراتر رفته بود.
آرام آرام به جنازه نزدیک شدم و به دنبال نشانه هایی از او بودم و حال،
یافتم.
این استخوان های شکسته، لباس های پاره و در آخر تنها عکسی که سالم مانده بود
«عکس من و برادرم»
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«تقدیر سوخته »


سربازی کنارم نشسته بود و با تعجب مرا زیر نظر گرفته بود.
نیش خندی زدم و پرسیدم:
- اگر سئوالی داری می‌توانی بپرسی!
با شنیدن این حرف به جلو نگاه کرد و ترجیح داد که سکوت کند.
فرسخ ها آن طرف تر،
صدای جت‌های ارتش، موشک‌ها و گلوله‌ها به گوش می‌رسید.
چاله‌هایی که
با ترکش‌ها ایجاد شده بودند و مناظری متفاوت را به نمایش گذاشته بودند،
سرباز بعد از چند دقیقه سکوت گفت:
- به عنوان یک زن؛ جرئت زیادی داری که پایت را در خط مقدم جنگ گذاشته‌ای!
لبخندی زدم و پاسخ دادم:
- به عنوان یک زن؟
خواست جواب بدهد که یک دفعه با دستش مرا به سمت عقب پرتاب کرد،
من از ماشین بر روی زمین افتادم.
دستانم می‌لرزید و زخمی شده بودم،
گویی توان کنترل ذهن خود را نداشتم.
وقتی که به خود آمدم، جز ماشین منفجر شده چیزی ندیدم.
با دستمالی که در اختیار داشتم روی زخم خود را بستم و از روی زمین بلند شدم.
در همین زمان چشمانم سرباز زخمی را شکار کرد؛ که آه و ناله اش با صدای انفجار مخلوط شده بود.
درد می‌کشید و توان تحمل این همه درد را در وجود خود نمی‌دید.
با چشم‌هایش مرا التماس می‌کرد که راحتش کنم و من چاره‌ای نداشتم جز انجامش.
نزدیکش شدم و دارویی به او تزریق کردم!
در حالی که دستش را محکم می‌فشردم،
اجازه دادم اشک‌هایم بی اراده جاری شوند.
چشم هایش آرام آرام بسته شدند و لبخندی روی صورتش پدیدار گشت، تقدیرش این گونه بود مثل؛

«شمعی که در حال سوختن بود و بعد تمام.»
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«آزادیِ بردگی »


همه برایم ناآشنا بودند،
زمان، مکان، حتی خودم. خودم هم برای خودم آشنا به نظر نمی رسیدم،
چه برسد به دیگران.
دکتر رو به روی من ایستاد و پرسید:
- دوست داری چه چیزهایی را به یاد بی‌آوری؟
نیش خندی زدم و پاسخ دادم:
- تو دوست داری من چیزی به خاطر بیاورم؟!
پاسخ داد:
- آری! اگر چنین شود یعنی؛ من موفق به اعمال درمان تو شده‌ام.
چشمانم را گشاد کردم و با حالتی کنایه آمیز پاسخ دادم:
- اما باید از شما پوزش بطلبم زیرا؛ چیزی به یاد نمی‌آورم.
دکتر ابرویش را بالا انداخت و در جواب گفت:
- باشد! هر جور خودت می‌دانی اما؛ یک سوال دیگری هم دارم؟
پاسخ دادم:
- چه سوالی؟
از روی صندلی آهنی‌اش برخاست و به ساعت طلایی رنگش نگاه کرد‌،
بعد از گذشت چند دقیقه پرسید:
- جنگ را در ذهنت چگونه خطاب می‌کنی؟
با تعجب نگاهش کردم و بعد از مدت زمان کوتاهی با عصبانیت گفتم:
- جنگ؟ تو اصلا می‌دانی در چه مورد سخن می‌گویی!
گفت:
- خب تو که می‌دانی بگو! داستانت چیست؟
پاسخ دادم:
- همه فکر می‌کنند جنگ آزادی می‌آورد اما؛ این چنین نیست. نابودی می‌آورد، قحطی می‌آورد، بی اعتمادی می‌آورد.
فکر می‌کنی آزاد هستی اما جز «برده» انتظاری از تو نخواهند داشت.
به این می‌گویند؛
قانون "آزادی بردگی"
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«آخرین ساعات بی‌قراری»


کمبود نیروی انسانی مشکلاتی را برای کادر پزشکی ایجاد کرده بود،
دیگر مثل قبل نمی‌توانستیم به همه‌ی زخمی‌ها رسیدگی کنیم.
به دکتر نزدیک شدم و با عصبانیت پاسخ دادم:
- تا چه زمانی باید این وضعیت را تحمل کنیم؟
دکتر مرا نگاه کرد و گفت:
- کاری از دستمان بر نمی‌آید!
به او نزدیک شدم و با حالتی پریشان ادامه دادم:
- بر نمی‌آید؟ به این سربازها نگاه کن! وجدانت قبول می‌کند که این حرف را به زبان بیاوری؟
در اعماق چشم هایش،
نفرت و عصبانیت ریشه دوانده بود، انگشت اشاره‌اش را به سمت من گرفت و گفت:
- حق نداری با رئیست به این شکل صحبت کنی! وگرنه...
نیش‌خندی زدم و حرف او را قطع کردم، در ادامه گفتم:
- وگرنه چه؟ مرا اخراج می‌کنی؟ حقوق مرا قطع می‌کنی؟ بگو دیگر! چه می‌کنی؟
در این میان دستان کوچک و نرم دختری را بر روی دامان خود احساس کردم،
همانند؛ پرنده ای زخمی پشت سرم ایستاده بود اما کلامی از زبانش جاری نمی‌شد. بر روی زانوهایم نشستم و پرسیدم:
- تنها این جا چه می‌کنی؟
دخترک با تعجب گردنش را کمی کج کرد و بعد از گذشت چند دقیقه با دستانش حرکاتی را نشان می‌داد که همه متعجب شده بودند .
او دیوانه یا احمق نبود،
او نمی توانست صحبت کند. نمی‌توانست!
دست مرا گرفت و کشید،
از او می‌پرسیدم که مرا به کجا می‌برد اما جوابی نمی‌داد.
انگشت اشاره‌اش را به سمت مرد جوانی گرفت که روی تخت دراز کشیده بود،
درد می کشید و صدای فریادش بیمارستان را به لرزه در آورده بود؛ اما کسی توجهی نمی‌کرد.
با سرعت به او نزدیک شدم و گفتم:
-آرام باش! الان کمکت خواهم کرد.
دستم را گرفت و محکم در هم فشرد،
با انگشت اشاره اش نوشت:
« مرا خلاص کن»
از او فاصله گرفتم و ترس همه‌ی وجودم را فرا گرفت،
مرد زخمی به دخترک خیره شد و لبخندی تلخ روی صورتش پدیدار گشت .
چاره ای جز انجامش نداشتم،
شاید اگر من هم جای او بودم همین درخواست را داشتم.
دارویی را به او تزریق کردم و آرام آرام به سمت عقب رفتم،
دخترک را ب*غل کردم و به چشم‌های گریان مرد خیره شدم که بی‌قراری می‌کرد، درد همه‌ی توانش را بلعیده بود.
دستش را به سمت من دراز کرد و زیر ل*ب زمزمه کرد:
- دخترم را به دست تو می‌سپارم.
دست بی‌جانش میان زمین و آسمان معلق ماند و نگاهش روی دخترش.
چه نگاهی داشت!

«نگاهی بی قرار، نگاهی بی اقرار»
 

Qazaleh

مدیر تالار فیلم و سریال + ناظر آزمایشی رمان
پرسنل مدیریت
مدیر تالار
ناظر آزمایشی
کپیست آزمایشی
«هراسی از نابودی»


بی قراری می‌کرد، دست خودش نبود.
غم از دست دادن پسرش و از طرفی دیگر کشته شدن همسرش،
دنیایش را تیره و تار کرده بود. ناامیدی و حسرت گرمای محبتش را آرام آرام می‌بلعید.
اما، از دست کسی کاری بر نمی‌آمد.
در این بیمارستان؛ هر بیماری داستان خودش را بیان می‌کرد، دردش را،
ناامیدی‌اش را.
خودت را می‌توانی جای آن شخص بگذاری؟
می‌توانی با تمام وجودت احساس کنی که چه دردی دارد وقتی جان دادن کسی را که دوستش داری در مقابل چشم‌هایت می‌بینی؟
نه نمی‌توانی!
زمانی که ندانی دوست داشتن چیست؟
قادر به درک ک*ر*دن آن نخواهی بود.
همه فکر می‌کنند دوست داشتن و دوست داشته شدن هیچ تفاوتی با هم ندارند اما؛
اشتباه می کنند.
اشتباهی بزرگ و نگران کننده!
دوست داشتن حیات زندگی‌ات را تعیین می‌سازد.
اما...
دوست داشته شدن روح زخمی‌ات را درمان می کند،
خیلی‌ها توان درکش را ندارند.
شاید او هم همین فکر را پیش خود می‌کرد، حالا که دیگر کسی را ندارد!
نه دوست داشتن برایش ارزشی دارد و نه دوست داشته شدن.
اشک هایش روان می‌شوند، حسرت به میان می‌آید و آن زمان است که همه چیز به اتمام خواهد رسید.
دنیایش!
زمانش!
روحش!
و در آخر جانش.
دستش را روی قلب تیکه تیکه شده اش می‌گذارد، می‌سوزد و تا به آخر حسرت خیلی چیزها به دلش خواهد ماند.
در این زمان هراسی از نابودی رویایش ندارد زیرا؛
نظاره گر است که چگونه دنیا زیر پایش را خالی کرده.
این است دنیا،
جنگ را که با چشم‌هایت ببینی!
گویی خودت را خواهی دید؛
آن طرف خودت و این طرف،
«افسار گسیخته ی وجود خودت»
 
shape1
shape2
shape3
shape4
shape7
shape8
بالا