در حال تایپ رمان طلوع سرد| حنانه بامیری کاربر انجمن ستارگان رمان

https://forum.romanstars.ir/data/Untitled-01.jpg https://forum.romanstars.ir/data/Untitled-02.jpg

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
نام رمان: طلوع سرد
نویسنده: حنانه بامیری
ناظر: @سحـــر حاجیوند
ژانر:
تراژدی، اجتماعی
خلاصه: سال‌های 1296 تا 1298 ایران در فقر و قحطی حاصل از جنگ جهانی اول دست و پا می‌زد. روستازاده‌ی اردبیلی با دیدن احتکار، گرانی، بیماری و مرگ عزمش را برای نجات مردمش جزم می‌کند...
 

Raby

ناظر ارشد رمان
پرسنل مدیریت
ناظر ارشد رمان
18/11/20
255
878
93
IMG_20210110_152348_635.jpg

سلام نویسنده محترم ممنون که انجمن ستارگان رمان رو برای گذاشتن اثار ارزشمندتان انتخاب کردید. بیش از تایپ کردن قوانین تایپ رمان را مطالعه کنید.

پس از 15 پارت درخواست جلد برای رمان خود را داشته باشید. در صورتی که رمان جلد نداشته باشد به بخش ویرایش منتقل نخواهد شد.

پس از گذشت 20 پارت از رمان می‌توانید برای بررسی رمان جهت گرفتن تگ درخواست نمایید.
پس از گذشت 40 پارت از رمان نیز می توانید برای نقد درخواست دهید.
پس از اتمام رمان می توانید در تاپیک زیر اعلام اتمام رمان یا اثرتان را اعلام کنید.

🌟قلمتان ماندگار 🌟
| تیم مدیریتی انجمن ستارگان رمان |
 
  • لایک
واکنش‌ها[ی پسندها]: Qazaleh، Zhaleh، Narvan و 1 کاربر دیگر

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
مقدمه:
جنگل آشفته بود
کفتار در خواب و
سلطان با لاشخور تبانی کرد...!
مار دور تاک چنبره زد و به دنبال شکار گشت.
کلاغ خبرها را به گوش یوز فرستاد
و طوطی وارونه برداشتش کرد.
ماده گرگ در چاه گراز گرفتار شد
جفتش رفت تا جنگلی را از این آشفتگی برهاند.
او گرگ خاکستری بود، رفت تا جفتش در ذلّت نباشد.
او گرگ خاکستری بود، مرگ را بهتر از اسارت می‌دانست.
او رفت تا جنگل آرام باشد.
او گرگ خاکستری بود...


تقدیم به شهدای وطن
چادر سفید گلدارش را جمع کرد تا گل و لای مانده در خیابان لباس سفیدش را در رنگ کریهش مدفون نکند؛ مضطرب و منتظر بود؛ از زیر روبنده خیابان باران خورده را از نظر گذراند و قلبش را چنگ گرفت. نفس سنگینش را بیرون فرستاد و دست بر دستگیره‌‌ی سنگین مسجد نهاد.
نور خورشید که از میان در نیمه باز مسجد به داخل تابید، نگاه حاضران را به سمتش کشاند. سلام کرد و صدایی را که از ته چاه بر می‌خاست هیچ ک**س جز خودش نشنید. داخل شد و پاهایش لرزید.
کفش از پا خارج کرد و پله‌ی کوتاه را بالا آمد؛ مرد جوان سر بلند کرد و معشوقه‌ی دوست داشتنی زندگی‌اش را از نظر گذراند. با آن لباس سفید و جثه‌ی کوچک مانند فرشته‌های آسمانی شده بود. دخت نامحرم را نگاه کرد و گرمای عشق در زیر پوستش خزید.
به زودی تمام می‌شد؛ آن حجب و حیاهای مردانه، آن نگاه‌های مخفیانه و دزدیدن‌هایش از ترس حرف مردم، آن عشقی که در پستوی خانه‌ی آقا جان مخفی شده بود و هر بار که دخت در بیرونی گام بر می‌داشت و دامن می‌رقصاند، عشق خفته از دل مرد زبانه می‌کشید و شعله می‌زد. دیگر تمام می‌شد آن عشق مخفی شده؛ مرد می‌توانست بدون ترس از نگاه غیض آلود عباس و «استغفرالله»های خانم آغا و حرف مردم، به راحتی به محرمش نگاه کند و در دلش او را بستاید.
چادر را درون مشت ظریفش گرفت و جلوس کرد؛ گونه‌هایش از شرم گُر گرفته بودند؛ آب دهانش را فرو خورد و جمعیت حاضر را از نظر گذراند. نبودِ کسی که بتواند او را قوم و خویش صدا کند و پشتش باشد و عروس شدنش را کل بکشد همچون تازیانه بر صورتش کوفته می‌شد. بغضش را در هاله‌ای از دل سوختگی فرو برد و چشم بر هم کوفت تا اشک نریزد.
با تمام مخالفت‌ها و موافقت‌ها، با تمام سرزنش‌ها و ملامت‌ها، با تمام ننگ‌ها و عارها، با تمام تهمت‌ها و افتراها به جرم خطای ناکرده تمام می‌شد؛ تا چند دقیقه‌ی دیگر روستا زاده‌ی محبوبش حلالش می‌شد و می‌توانست یک دل سیر نگاهش کند و از افترای مردم نترسد. می‌توانست تصدقش برود و برایش دامن برقصاند و جلوه گری کند. می‌توانست دل ببرد و دلربایی کند.
مسجد کوچک بود اما برای آن دو غریب، به سان شهر دردنشت می‌مانست. بوی نا از میان نم دیوار بر مشام پیچید؛ قرآن بر لــ*ب رساند؛ گوشه‌ای از قطر ضخیمش را بــ*وسه زد و چشم بست. قلبش وحشیانه در س*ی*نه می‌تپید؛ با هر نفس عمیق که می‌کشید، گویی قلبش از دهـ*ان خارج می‌شد و با هر بازدم باز می‌گشت.
 

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
سر بلند کرد و مردش را نگریست؛ جوان بود و رعنا؛ اندک ریش‌های تُنُکش را برای مراسم دامادی کوتاه کرده بود و در آن لحظه سفیدی صورتش در زیر آفتابی نیم‌سوز مسجد می‌درخشید.
قصد کرد و صفحه‌ای را گشود؛ آیه را بارها و بارها در ذهنش خواند و با هر بار دیدن آیه آرامش از دست رفته به قلبش باز می‌گشت. « أَلا بِذِكرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ القُلُوبُ»
به آینده‌شان اندیشید. آینده‌ی شیرینی که با او رقم می‌خورد. طفلش راه رفتن می‌آموخت و او در دل قربان صدقه‌اش می‌رفت. از این فکر خندید و سر پایین انداخت؛ شرم از میان روبنده عبور کرد و گونه‌هایش را مورد هجوم قرار داد.
روحانی پیر با دست‌های لرزانش شجره نامه‌ی دوشیزه را برداشت؛ عینک ته استکانی را بر چشم زد و و پس از ثانیه‌های طولانی بررسی، نهایت چیزی را در ابتدای همان قرآن خانوادگی مرد یادداشت و همزمان با ضبط هر کلمه، نجوایش ‌کرد.
- زوجه، ماه منیر خانم، بنت مرحوم مش رمضان طالقانی.
با هر بار بلند کردن دست و گذاشتن دوباره‌اش بر کاغذ قرآن، مرد نفس سنگینش را بیرون می‌فرستاد و انگشتان مردانه‌اش از فرط فشار رو به کبودی می‌رفت. روحانی بر قرآن بــ*وسه زد؛ آن را درون سفره‌ی محقّر عروس و داماد نهاد و با صدای گرفته گفت:
- مبارکه ان‌شاءالله.
عباس میرزا صلوات فرستاد و برادر وسط، به تبعیت از او با صلوات مجلس وصلت را خاتمه بخشید. شربت خاتون دوری شیرینی را میان مردان حاضر در جمع پخش کرد و وهاب میرزا، روبنده‌ی ماه منیر را کنار زد و خواست تا حلال شده‌اش را نگاه کند؛ نگاه کند و در دل برایش ضعف کند. افسوس که حجب و حیای مردانه این اختیار را از او سلب کرد. نهایت پس از بالا بردن روبنده شرم کرد و سر پایین انداخت و سرخ شد.
خانم آغا کل کشید و نقل بر سر عروس مجلس ریخت؛ روحانی زیر لــ*ب ذکر گفت و دست بر دعا برد؛ ماه منیر به وهاب نگاهی انداخت و با نگاه نیز سرخ شد؛ سنی نداشت اما خانم خانه‌ی وهاب می‌شد. خانم آغا پیش آمد؛ بر پیشانی داغ ماه منیر بــ*وسه کاشت و کنار گوشش زمزمه کرد:
- سفید بخت بشی دخترم.
کلمه‌ی دخترم غم فراموش شده‌اش را مجدّد بر خاطرش آورد و چشمانش به اشک نشست. مادرش نبود تا برایش مادری کند و مانند پروانه دورش بچرخد و برایش طلب دعای خیر کند. نبود و این نبودن نو عروس را بیش از پیش آزرده خاطر می‌ساخت.
لــ*ب گزید و لبخند بی‌جانی روی لــ*ب‌های سرخش نشاند؛ تشکر کرد و شتابان روی برگرداند تا خانم آغا قطره اشک‌هایش را نبیند.
 

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
ماه منیر روبنده بر صورت انداخت و از جای برخاست؛ از جای برخاست و پُرزهای فرش قرمز دست‌باف مسجد بر دامن سفیدش یادگاری بر جا گذاشت. این بود هدیه‌ی ناقابل خانه‌ی مبارک به او و مردش.
باران دیشب چاله‌های شهر را مالامال از آب گل آلود کرده بود و همین آب‌های به گل نشسته قدم برداشتن را برای ماه منیر دشوار می‌کرد. کفش با احتیاط بر زمین می‌گذاشت و با هر قدم چادر بالا می‌داد تا از زیبایی لباسش کاسته نشود.
عروسی کوچک اما دلپذیری بود؛ حداقل برای دخت چهارده ساله‌ی مش رمضان. گریز از چنگال ببری در پناه وهاب، بهترین چیزی بود که می‌خواست. عباس و برادر دیگر آن‌ها را تا خانه‌ی کوچکشان همراهی کردند.
تابستان نزدیک بود و کوچه‌باغ خانه‌ی دونفره‌شان مملو از عطر برگ درختان سردسیری. بخشندگی درخت آن‌ها را مورد عنایت قرار می‌داد و در میان حیاط خانه سایه می‌گستراند. میرزا مظفر دست بر شانه‌ی وهاب گذاشت.
- به پای هم پیر بشین.
وهاب تعظیم کنان دست بر س*ی*نه گذاشت و کمی خم شد.
- اسباب زحمت شدیم خان داداش.
ماه منیر طبق عادت مألوف چادر را درون مشت گرفت و تلاش کرد لحن هیجان‌زده‌اش را هنگام کلام کنترل کند اما موفق نشد.
- خدا از بزرگی کمتون نکنه میرزا مظفر.
میرزا خندید؛ از ته دل و به صورت دامادشان نگاهی انداخت. او نیز در دل شاد بود؛ برای سر و سامان گرفتن برادر کوچک و برای نجات دختر بی‌پناهی که التماس دعا داشت.
میرزا مظفر برادرانه لبخند زد و گرمای لبخندش به جان ماه منیر نفوذ کرد؛ میرزا جای خالی برادر را پر کرد و نگذاشت ماه منیر داغ تنهایی را احساس کند.
خانم آغا اسپند را دور سر ماه منیر و وهاب چرخاند و چشمان حسودشان را درون هنگام منقل کوچک ریخت و به آتش کشید.
- بترکه چشم حسود و بخیل.
هرم گرم نفسش را به منقل سوزان منتقل کرد و برایشان دعای خیر کرد. دعای خیری که با هر شعله‌ی دود منقل بلند می‌شد و به آسمان می‌گریخت.
 

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
***

تا حُجره‌ی کرمعلی خان مسیر دراز بود و ضرب آفتاب بیشتر از همیشه؛ خورشید از میان قله کوه‌های مشرق به مغرب سفر کرده بود و ضربش با قدرت هرچه تمام‌تر از میان چادر مشکی‌اش عبور می‌کرد و پوستش را می‌سوزاند.
سر به شیشه چسباند و از میان لکه‌های مانده بر شیشه تلاش کرد داخل را ببیند. سرش در حساب و کتاب بود و بی‌خبر از اوضاع و احوال بیرون.
ماه منیر دید و دلش لرزید؛ نه پای رفتن داشت، نه پای ماندن. دلش می‌خواست برود اما نمی‌توانست؛ دلش می‌خواست بماند، داخل شود و خان داداش را ببیند و شکوه کند از نیامدنش اما نمی‌توانست. در منجلاب خواستن و نتوانستن گرفتار شده بود و نمی‌دانست کدام را برگزیند. برود و پشت پا بزند بر افکار در هم تنیده‌ی ذهنش، پشت پا بزند بر نیامدن‌ها، بر نیش زبان‌ها و گله‌ها یا بماند و بر تمام افکار خبیثانه‌ی برادر و کسبه‌ی محل خط بطلان بکشد.
نهایت تصمیم گرفت و عزمش را جزم کرد برای ماندن و داخل شدن؛ گوشه‌ی شانه‌اش به در چوبی سفید اصابت کرد و همین نگاه کرمعلی را از چرتکه‌ی زیر دستش به بالا کشاند.
- سلام همشیره.
باز تردید از لابه‌لای اطمینان صوری ذهنش بیرون خزید و تمام وجودش را درگیر کرد؛ نباید می‌آمد، نباید شکوه می‌کرد که این شکوه‌ها تف سر بالایی بود که نهایت خرخره‌ی خودش را می‌فشرد. حالا که آمده بود دیگر نمی‌توانست عقب گرد کند و باز گردد.
صدایش را تغییر داد و سعی کرد خواهر نباشد؛ تنها همان مشتری‌هایی باشد که می‌آیند بهای اجناس را می‌پرسند و می‌روند؛ سعی کرد همان کسانی باشد که در تابلوی پشت برادر، با خط درشت و زشت منع کننده از کسب و کار خوانده می‌شدند؛ سعی کرد همان متوقف بی‌جا باشد.
- قالی می‌خوام؛ برای نو عروس.
چشم بست و در دل دید که ابروی زمخت کرمعلی در هم تنیده شد؛ سبیل قجری‌اش با رقص ابرو، چون چنگ در دست مطرب رقصید و القاب ناشایست نثارش کرد.
از زیر روبنده برادر را دید که قدمی به جلو بر‌داشت؛ به سمت تخته‌ی چوبی رفت و به فرش قرمز دست‌باف با آن گل‌های ریز سفید اشاره کرد.
- گمونم این طرح و رنگ به ذائقه‌تون خوش بیاد.
ماه منیر بغض کرد و بغضش را فرو برد؛ به سختی آب دهـ*ان را همراه همان بغض چنبره زده بر گلو، فرو خورد و صلابت را در کلامش حفظ کرد.
- چه‌قدر میشه؟
کرمعلی به قصد تعارف به قالی اشاره کرد.
- ناقابله.
قیمت را گفت و ماه منیر عقب کشید؛ حتّی به قصد مشتری تصنّعی هم پول در کیسه نداشت تا بدهد و قالی زیبا را صاحب شود.
- یه کم قیمتش بالاست؛ قالی می‌خوام که قیمتش به جیبم بخوره کرمعلی خان.
 

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
کرمعلی از فروش قالی زیبایی که در بدو ورود مشتری دندان طمع برایش تیز کرد و چنگال در بضاعت دخت ناشناس فرو کرد، ناامید شد؛ انبوه قالی‌های مورد نظرش را روی یک‌دیگر انداخت و به سمت تخته‌ای دیگر رفت.
- قیمت این قالی‌ها تقریباً با هم برابری می‌کنن؛ یحتمل توان خرید هیچ کدوم رو نداشته باشین.
از کنار ماه منیر بسان ماه عبور کرد و نفس ماه منیر در س*ی*نه حبس شد؛ از عطری که هر آن ممکن بود کرمعلی بشناسد؛ از بو، از قامت، از جنس مندرس چادر، از هر لحن صدایی که با هر کلمه زیر و بم می‌شد و ثبات نداشت. از تمامی این‌ها ترسید و برای لحظه‌ای قلبش از تپش ایستاد؛ از ترس مردی که مقابلش بود فرسنگ‌ها از دور بود.
ضخامت قالی به اندازه‌ی بند انگشتی در دستکش بود؛ کرمعلی زیلو را روی میز آهنی کارش پهن کرد و با هر بار اصابت دستش بر بدنه‌ی میز صدایش در فضای کوچک حجره پژواک می‌یافت، به سقف چوبین می‌خورد و مانند بومرنگ بر گوش کرمعلی و ماه منیر فرو می‌رفت.
- همین رو می‌خرم.
کرمعلی زیلو را لوله کرد.
- مبارکه.
پس از اتمام کارش زیلو را گوشه‌ی حجره گذاشت؛ دست بر کمر گرفت و قطره‌ی اشک ماه منیر آهسته روی گونه‌اش چکید.
- الساعه شاگردم رو ندا میدم تا شما رو تا منزل همراهی کنه.
مو به تن ماه منیر سیخ شد؛ تمام قربان صدقه‌هایی که در دل نثار برادر کرده بود به یکباره درون س*ی*نه‌اش فرو ریخت. نگاه وحشت‌زده‌اش را به چشمان کرمعلی دوخت و صدای بم شده‌اش به حالت طبیعی بازگشت.
- عجله‌ای نیست.
نگاه کرمعلی سر تا پای زن مخفی شده در چادر و روبنده چرخید و بی‌تفاوت بازگشت. انگار بویی به مشامش رسید؛ بوی مخفی برخاسته از صدای نازک ماه منیر؛ پا کج کرد و به سمت کوچه‌ی باریک رفت.
- بذارید شاگرد ما هم نونش حلال باشه؛ از خروس خون تا بوق شب مگس پروندن که نشد زحمت؛ مزد رو به زحمت میدن نه به علاّفی.
به سمت در چوبی رفت و تُک پایش که روی چهارچوب واقع شد نام شاگرد را در آسمان آفتابی فریاد زد:
- مختار؟ هــوی مختار؟
 
  • لایک
واکنش‌ها[ی پسندها]: Golbarg، سحـــر حاجیوند و Zhaleh

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
صدای مختار از انتهای کوچه در آسمان پیچید و باد تا حجره‌ی کرمعلی کشاندنش.
- دارم میام اوستا.
کرمعلی چرخید و رو به قالی‌های به الوان نشسته کرد. زیر لــ*ب چیزی گفت و ماه منیر گوش شنیدن نداشت. از ترس بر خود می‌لرزید، از ترس رسوایی. لعن‌ها و نفرین‌ها نثار خویش کرد. برای پا گذاشتن به این حجره و نرفتن و ماندن.
چه برای گلگی چه برای دلتنگی، آمدن جایز نبود و او با رفتارهای غیرمنطقی‌اش خود را تا مرز هلاکت می‌رساند و باز می‌گرداند. برادر نگاه در چشمان مخفی ماه منیر انداخت و ماه منیر تپش قلبش را با در مشت گرفتن گوشه‌ی چادرش جبران کرد.
بی‌ثمر بود؛ حتّی نفس‌های سنگینش برای کاهش اضطراب بی‌ثمر بود. احساس می‌کرد هیجان وحشیانه‌ی قلبش در سکوت سنگین حجره می‌پیچد و صدایش به سمع کرمعلی می‌رسد. از زیر چادر دست برد و قلبش را چنگ گرفت.
صدای گام‌های مختار نزدیک و نزدیک‌تر شد و ترس ماه منیر بیشتر و بیشتر. گیوه بر زمین می‌کشید و در حالی که از فرط دویدن نفس نفس می‌زد کرمعلی را مخاطب قرار داد:
- ببخشید اوستا.
پشت لبانش سبز نشده و مردانگی تنها در صدایش ظهور یافته بود. سر تاسش را خاراند و به قصد بلند کردن قالی انتخابی خانم به گوشه‌ی حجره رفت.
همین که از ترس قالب تهی نکرده بود باید خدایش را شکر می‌کرد؛ در همین ثانیه‌های کوتاه قلبش بارها نزد و مُرد و بازگشت. گوشه‌ی چادرش را چنگ گرفت، چون گربه‌ای که شکاری می‌گیرد؛ نیم نگاهی به در انداخت و تصمیمش را گرفت. گریز!
مختار خم شد و قالی را در دست گرفت؛ کمرش از سنگینی خم شد و برای لحظه‌ای تلوتلو خورد.
- خانم شما پیش برین من پشت سرتونم.
دیگر نشنید؛ حتی صدای ضربان قلبش را هم نشنید. برای آخرین بار چهره‌ی کرمعلی را از نظر گذراند و برادری را که مدت‌ها قرار نبود زیارتش کند نگریست. عقب‌عقب رفت و نهایت از میان در چهارطاق باز شده‌ی حجره گرخید. صدای پای شاگرد را در میان هوهوی باد شنید:
- وایسا مردم آزار؛ جرأت داری وایسا زنیکه.
دوید و دوید و صدای انعکاس پایش در گوشش نجوا شد؛ نفسش سوخت و باز دوید؛ دهانش تلخ شد و باز دوید؛ قلبش چند برابر در س*ی*نه تپید و باز دوید. چنان دوید که سایه‌ی نیم‌روزش هم ردش را نزند.
کرمعلی واقعه‌ی ورود زن تا خرید و بهانه‌تراشی‌هایش تا رسیدن شاگرد و گریز زن دنبال کرد و دنبال کرد و بوی زننده‌ی شک را از میان روبنده‌ی زن استشمام کرد.
پا تند کرد و از مغازه خارج شد؛ مختار را صدا زد و مختار نفس‌نفس زنان به سمت حجره بازگشت.
- تا آخر کوچه رفتم دنبالش اوستا؛ زنک عجب سرعتی داشت.
«زنک» را شنید و لــ*ب گزید و در دل خدا را ستایش کرد که کسی شخص زیر روبنده را نشناخت؛ حتماً آمده بود تا ببیند و برود اما در منجلاب تعارفات شاه عبدالعظیمی گیر کرد و یک قالی ماند و شاگردی که با رفتن به دم خانه آدرس محل سکونت را به سمع اوستا می‌رساند.
 
  • لایک
واکنش‌ها[ی پسندها]: Golbarg

Hannaneh

مدیریت کل سایت
پرسنل مدیریت
مدیریت کل سایت
منتقد انجمن
نویسنده برتر
2/12/20
197
1,015
93
23
Esf
- مهم نیست؛ حتماً مشتری نبوده یا بی‌بضاعت بوده و توی تعارف مجبور شده قالی رو انتخاب کنه.
- اما پول قالی که پرداخت شد.
کرمعلی به کیسه‌ی سفید مکدّر چشم دوخت و حرفی برای گفتن نداشت؛ به ناچار پس گردنی نثار پشت گردن مختار کرد و غرید:
- این فضولی‌ها به تو نیومده بچه؛ برو قالی رو باز کن بذارش روی تخته.
مختار گردنش را نوازش کرد و محل فرود انگشتان کرمعلی را فشار داد تا سوزشش کم شود.
- چشم اوستا.
کرمعلی نیز داخل شد و به کیسه چشم دوخت؛ یادگاری دخت آخر مش رمضان را در چنگ گرفت و صدای برهم خوردن سکه‌ها در گوشش زنگ خورد.
- لعنت خدا بر دل سیاه شیطون.
امانتی را گوشه‌ای نهاد تا خواهر بازگردد و آن را با دعوا و تشر بازگرداند.
ماه منیر همچنان می‌دوید؛ با هر سایه که پشت سرش پدیدار می‌شد، توان رفته از پاهایش باز می‌گشت و جان می‌گرفت. مبادا برادر تعقیبش کند و بشناسدش. مبادا برادر «ننگ» بخواندش و همین دلخوشی کوچک را از او سلب کند.
قلوه سنگ زیر پایش را ندید و تعادلش را از دست داد و نقش بر زمین شد؛ کف دستش از اصابت با زمین سخت کوچه سوخت و درد زانویش تا مغز استخوان رسوخ کرد. دست بر زانو گرفت و پارگی چادر را با دستش لمس کرد.
اکنون که کسی نبود تا به اشک‌هایش ترحم بورزد یا نفرت بدوزد، نگاه به سنگ افتاده بر زمین انداخت و گریست؛ برای دلتنگی‌هایش که ناچار بود در زیر روبنده و در قالب یک مشتری دائمی یا بدتر از آن، در قالب یک مردم آزار مخفی کند و برادر را ناچار کند برایش قالی‌های زیبا و خوش آب و لعاب پهن کند. برای تمام تهمت‌ها و افترا‌هایی که به ریشش می‌بستند و برای رفتاری که سزاوارش نبود. برای آینده‌ای گریست که در پشت گذشته‌ی تلخ ننگین مخفی شده بود و تنها راه گریزش مرگ بود و مرگ و مرگ. آن هم نه هر مرگی، سنگساری که با هر پرتاب سنگش الله اکبر بر زبان بیاورند و ستم‌دیده‌ی بی‌نوا را قربانی خداوند کنند.
سر زانوانش می‌سوخت؛ به سختی از روی زمین برخاست و مشتش را که به قصد جمع کردن چادر جمع کرد، خراش‌های کف دستش سوختند و تیر کشیدند.
با گام‌های سست ادامه‌ی راه را طی کرد و تا رسیدن به منزل، بارها و بارها به عقب نگریست و هر سایه‌ای که بر سرش سنگینی می‌کرد را با وحشت از نظر گذراند.
 
  • لایک
واکنش‌ها[ی پسندها]: Golbarg

چه کسی این موضوع را مشاهده می کند (تعداد کل: 1 ، اعضا: 0 ، مهمانان: 1)

درباره ما

  • انجمن ستارگان رمان در سال 1399 با هدف ترویج فرهنگ نویسندگی و کتابخوانی و فروش رمان های برتر نویسندگان رسماً فعالیت خود را آغاز کرده است.  در این راستا سعی داریم با کمک به افراد اهل قلم و خوش ذوق که شرایط بروزرسانی استعدادهای خود را تاکنون نداشته اند آنها را به رونقی برسانیم. در  انجمن و در کنار کادر مدیریت حرفه‌ای‌ مان قصد داریم از طریق کتاب الکترونیک و رمان های قوی، سرانه مطالعه را در میان کسانی که کتاب کاغذی علاقه ندارند بدون هیچ محدودیت سنی و با تمام ژانر ها در اختیارتان قرار دهیم.

منوی کاربر